east-logo

Kopie van Spontane zorg

Written by  April 29, 2017

De E.A.S.T. methode en onze menselijke ontwikkeling 

Een paar weken geleden is onze dochter Sophia bevallen van een prachtige dochter, Isabelle. Als ouderlijk gezin hadden we het voorrecht de hele zwangerschap, de bevalling en de eerste weken van heel nabij mee te maken.  Hoewel ik zelf twee bevallingen achter de rug heb, was dit voor mij een totaal nieuwe ervaring.  Tijdens de bevalling elke minuut intens aanwezig zijn, geheel opgenomen in de beweging van het moment en spontaan doen wat nodig is om de veiligheid van moeder en kind te vrijwaren. Ook de dagen na de bevalling bleef dit voor ons allemaal zo.

Het hele gebeuren deed mij opnieuw beseffen hoe we als mens afhankelijk zijn van de zorg voor elkaar.  Het werd me vooral heel duidelijk hoe kwetsbaar moeder en kind zijn in deze situatie. Zonder steun en bescherming van de omgeving zou overleven voor beiden heel wat moeilijker, wellicht onmogelijk zijn. Ik concludeerde dat het tijdens onze hele menselijke ontwikkeling normaal moet geweest zijn dat de verwanten en stamgenoten voor de bevallende vrouw en daarna voor moeder en kind zorgden. 

Soms hoor je wel eens “straffe verhalen” over vrouwen die eventjes op zich zelf bevallen en dan direct weer aan de slag gaan. Ik zal niet zeggen dat dit nooit gebeurd is, maar waarschijnlijk zouden er heel wat minder mensen op de planeet zijn als dit schering en inslag was.

Volgens bepaalde wetenschappelijke theorieën komt bij “zorgen voor” altijd een soort van eigen belang op de voorgrond en is er een wederkerigheid vereist. Dit zal zeker wel gebeuren, maar het is niet de zorg die ik bedoel.  

 

We kunnen er   bewust voor kiezen om ons te verbinden

Ik wil het hebben over spontane zorg. Dit is het werkelijk herkennen dat er een nood is waar je op dat moment kan aan tegemoetkomen. Zonder erover na te denken, beweeg je en je doet precies wat nodig is.  Spontane zorg komt voort uit een gevoel van verbondenheid met het object van je zorg. Zorgen voor elkaar, zo natuurlijk en zo vanzelfsprekend is gemakkelijk als het gaat om verwanten, diegenen die we tot onze kring rekenen en datgene wat we als ons eigendom beschouwen.  Meestal is dat maar een beperkte groep. 

We kunnen er echter ook bewust voor kiezen om ons te verbinden. Verbondenheid is namelijk niet slechts een woord. Het is een herkenbare en oproepbare toestand, een houding. Wanneer we die houding aannemen, zien we plotseling waar onze zorg nodig is en vervult het ons om die zorg te schenken.  Waar je mee verbonden voelt schaadt je niet, je zorgt er spontaan voor.  

Albert Einstein formuleerde het als volgt: “Een menselijk wezen vormt een deel van het geheel, dat door ons ‘Universum’ wordt genoemd, een deel dat beperkt is in tijd en ruimte.  De mens ervaart zichzelf, zijn gedachten en gevoelens als iets dat van de rest is afgescheiden, een soort optisch bedrog van zijn bewustzijn.  Deze waan vormt een gevangenis voor ons, beperkt ons tot onze persoonlijke verlangens en tot affectie voor een paar mensen die ons het meest nabij zijn. Het is onze taak onszelf uit deze gevangenis te bevrijden door de kring van ons mededogen te vergroten en alle levende wezens en de gehele natuur in haar schoonheid te omhelzen.” 

Mens worden is de groei naar een steeds grotere cirkel van verbondenheid om zo tot mondiale humaniteit te komen.

Read 875 times
Rate this item
(0 votes)
EAST team

posted by:

Our attitude determines our lives
                        Therefore, EAST is widely applicable

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
More information Ok Decline